همایش آروین البرز HLJR 2 2 2026 02 07 Examining the Role of Suppression of Tribes, Nomads, and Ethnic Groups in the Development of the Modern Political Order of the First Pahlavi Period (The Function of War for the Establishment of the Central Government) بررسی نقش سرکوب ایلات، عشایر و اقوام در تکوین نظم سیاسی مدرن دوره پهلوی اول (کارکرد جنگ برای استقرار دولت مرکزی) 142 158 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA سیده فریده کارشناس ارشد علوم سیاسی، دانشگاه یاسوج، استان کهگیلویه و بویر احمد، ایران، 2025 08 09 The first decade of the reign of Reza Shah Pahlavi (1300–1310) was a turning point in the process of forming the modern state in Iran. During this period, the suppression of tribes, nomads, and local forces became one of the most important tools for achieving the concentration of power and establishing a new political order. The present study aims to examine the role of war and the suppression of tribes and ethnic groups in the formation of the modern political order of the first Pahlavi period and attempts to analyze the function of these policies in the process of centralization and state-building. Also, in the light of Tilly's theory, the similarities and differences of the path of state-building in Iran with similar historical examples, including Europe and Kemal Ataturk's Turkey, are evaluated. The research approach is historical sociology and its method is qualitative, of the type of causal explanation. The data were collected using a library-documentary method and reliable domestic and foreign sources were analyzed. Key concepts such as “modern state”, “state-building”, “tribes and nomads” and “war” were identified and localized based on the definitions of theorists such as Max Weber, Otto Hintze and Charles Tilly. Then, using Tilly’s four-stage model (warfare, state-building, protection, resource extraction), Reza Shah’s military policies during his reign of 1300–1310 were analyzed. The results show that civil wars and tribal repression: 1. Eliminated power rivals and consolidated the monopoly of legitimate means of violence in the hands of the state. 2. Strengthened the modern army as the main pillar of the state. 3. Prepared the ground for the creation of a centralized bureaucracy, the integration of the domestic market, and the development of infrastructure. 4. Accelerated the process of cultural assimilation and the weakening of local identities by forcibly resettling and disarming nomads. However, there were also significant negative consequences: a deepening of the nation-state divide, the weakening of participatory institutions, and the consolidation of individual authority over institutional sovereignty. The experience of the first Pahlavi dynasty shows that war can be a driving force for the concentration of power and the construction of a modern state, but in the absence of participatory structures and a dynamic economy, these achievements are short-lived and fragile. While the suppression of tribes and nomads created order and security in the short term, in the long term it led to political distrust and social resistance. Comparison with the European examples and Ataturk’s Turkey shows that the differences in the economic and social context pushed the path of Iranian state-building towards military authoritarianism and modernization from above. This experience emphasizes the point that sustainable development requires a combination of effective authority with broad social participation. دهه‌ی نخست سلطنت رضاشاه پهلوی (۱۳۰۰–۱۳۱۰ش) نقطه‌ی عطفی در فرایند شکل‌گیری دولت مدرن در ایران بود. در این دوره، سرکوب ایلات، عشایر و نیروهای محلی به یکی از مهم‌ترین ابزارهای تحقق تمرکز قدرت و استقرار نظم نوین سیاسی تبدیل شد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش جنگ و سرکوب قبایل و اقوام در شکل‌گیری نظم سیاسی مدرن دوره پهلوی اول انجام شده و تلاش دارد کارکرد این سیاست‌ها را در فرآیند تمرکزگرایی و دولت‌سازی تحلیل کند. همچنین، در پرتو نظریه تیلی، شباهت‌ها و تفاوت‌های مسیر دولت‌سازی ایران با نمونه‌های تاریخی مشابه، از جمله اروپا و ترکیه کمال آتاتورک، ارزیابی می‌شود. رویکرد تحقیق، جامعه‌شناسی تاریخی و روش آن کیفی از نوع تبیین علی است. داده‌ها به روش کتابخانه‌ای–اسنادی گردآوری و منابع معتبر داخلی و خارجی تحلیل شد. مفاهیم کلیدی از جمله «دولت مدرن»، «دولت‌سازی»، «ایل و عشایر» و «جنگ» بر اساس تعاریف نظریه‌پردازانی چون ماکس وبر، اوتو هینتزه و چارلز تیلی بازشناسی و بومی‌سازی شدند. سپس، با استفاده از مدل چهارمرحله‌ای تیلی (جنگ‌افروزی، دولت‌سازی، حفاظت، استخراج منابع)، سیاست‌های نظامی رضاشاه در دوره ۱۳۰۰–۱۳۱۰ش واکاوی گردید. نتایج نشان می‌دهد که جنگ‌های داخلی و سرکوب قبایل:1. رقبای قدرت را حذف و انحصار ابزار خشونت مشروع را در دست دولت تثبیت کرد. 2. باعث تقویت ارتش مدرن به‌عنوان ستون اصلی دولت شد. 3. زمینه ایجاد بوروکراسی متمرکز، یکپارچگی بازار داخلی، و توسعه زیرساخت‌ها را فراهم نمود. 4. با اسکان اجباری و خلع سلاح عشایر، روند همگون‌سازی فرهنگی و تضعیف هویت‌های محلی را سرعت بخشید. با این حال، پیامدهای منفی مهمی نیز مشاهده شد: تعمیق شکاف دولت–ملت، تضعیف نهادهای مشارکتی و تثبیت اقتدار فردی به جای حاکمیت نهادی. تجربه پهلوی اول نشان می‌دهد که جنگ می‌تواند موتور محرک تمرکز قدرت و ساخت دولت مدرن باشد، اما در غیاب ساختارهای مشارکتی و اقتصاد پویا، این دستاوردها کوتاه‌مدت و شکننده‌اند. در حالی که سرکوب ایلات و عشایر در کوتاه‌مدت نظم و امنیت ایجاد کرد، در بلندمدت موجب بی‌اعتمادی سیاسی و مقاومت اجتماعی شد. مقایسه با نمونه‌های اروپایی و ترکیه آتاتورک نشان می‌دهد که تفاوت در بستر اقتصادی و اجتماعی، مسیر دولت‌سازی ایران را به سمت اقتدارگرایی نظامی و مدرنیزاسیون از بالا سوق داد. این تجربه تأکیدی بر این نکته است که توسعه پایدار نیازمند ترکیب اقتدار مؤثر با مشارکت اجتماعی گسترده است. /downloadfilepdf/586476