قرارداد مشارکت در ساخت، یکی از پرکاربردترین نهادهای حقوقی در صنعت ساختمان‌سازی ایران است که در آن مالک زمین و سازنده به منظور احداث بنا با یکدیگر همکاری می‌کنند. این قرارداد که بر اساس ماده ۱۰ قانون مدنی و اصل حاکمیت اراده منعقد می‌شود، دارای اوصافی چون لزوم، معوض بودن، عهدی-تملیکی و استمرار است. با گسترش این نوع قراردادها و متعاقباً انعقاد عقود پیش‌فروش ساختمان، مسئله تأثیر انحلال قرارداد پایه بر حقوق اشخاص ثالث، به‌ویژه پیش‌خریداران، به چالش مهمی در محاکم قضایی تبدیل شده است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و آرای قضایی، به بررسی آثار انحلال قرارداد مشارکت در ساخت بر حقوق اشخاص ثالث می‌پردازد. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که بطلان قرارداد مشارکت، شروط فاسخ و فسخ شرطی از موارد انحلال قابل استناد در برابر پیش‌خریدار است، در حالی که فسخ و اقاله در زمره موارد غیرقابل استناد قرار می‌گیرند. در این موارد، نظریه مختار پژوهش، رجوع پیش‌خریدار به مالک زمین به عنوان مسئول تکمیل پروژه است که با اصول حمایتی و انصاف سازگاری بیشتری دارد.

قرارداد مشارکت در ساخت انحلال قرارداد پیش‌خریدار اشخاص ثالث مالک سازنده.