در عصر جهانی شدن، ورزش دیگر صرفاً یک فعالیت جسمانی یا رقابت سرگرم کننده نیست، بلکه به یکی از مهم ترین ابزارهای دیپلماسی عمومی، تعامل میان ملت ها و توسعه صلح جهانی تبدیل شده است. تجربه تاریخی نشان می دهد که رویدادهای بزرگ ورزشی همچون جام جهانی فوتبال، بازی های المپیک، مسابقات قاره ای و رقابت های بین المللی، توانسته اند فراتر از مرزهای سیاسی، فرهنگی و ایدئولوژیک عمل کرده و زمینه گفت وگو، اعتمادسازی و کاهش تنش های بین المللی را فراهم آورند. هدف این پژوهش بررسی جایگاه دیپلماسی ورزشی در حقوق بین الملل معاصر و تحلیل نقش ورزش در تقویت صلح و امنیت بین المللی است. این تحقیق با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی و با بهره گیری از اسناد بین المللی، منشور المپیک، مقررات فدراسیون های جهانی، اسناد سازمان ملل متحد و مطالعات موردی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که ورزش به عنوان زبانی جهانی قادر است زمینه تعامل میان ملت ها، کاهش خصومت ها، توسعه همکاری های بین المللی و گسترش فرهنگ صلح را فراهم سازد. در عین حال، سیاسی شدن رقابت های ورزشی، تبعیض، نژادپرستی و بهره برداری ابزاری از ورزش می تواند این ظرفیت صلح آفرین را با چالش مواجه سازد. این مقاله در پایان با ارائه مدل «دیپلماسی ورزشی پایدار» راهکارهایی برای تقویت نقش ورزش در تحقق صلح جهانی پیشنهاد می کند.

دیپلماسی ورزشی صلح جهانی حقوق بین الملل حقوق ورزشی المپیک جام جهانی فوتبال امنیت بین المللی.