کودکی، به عنوان حساس ترین و بنیادین ترین مرحله رشد انسانی، همواره در کانون نظام های حقوقی کشورها قرار داشته است. پدیده ی «کار کودک»، از جمله چالش های جدی فراروی رشد همه جانبه ی کودکان به شمار می رود که جرم شناسان و حقوقدانان را به تأمل واداشته است. در این میان، کار کودکان در عرصه ی هنرهای نمایشی، پاردوکسی را پدید آورده است: از یک سو، فرصتی برای بروز خلاقیت، رشد هنری و تعالی شخصیت کودک فراهم می آورد و از سوی دیگر، خطراتی همچون آسیب های روانی، جسمانی و آموزشی را به دنبال دارد. این دوگانگی، قانون گذاران را بر آن داشته است تا با وضع قوانین تخصصی، هم زمینه ی فعالیت هنری کودکان را فراهم آورند و هم با تدوین مقررات حمایتی، از بروز آسیب های احتمالی جلوگیری کنند. پژوهش حاضر که در چارچوبی میان رشته ای و با رویکردی تطبیقی در حوزه های حقوق کودک و حقوق هنر نگاشته شده است، درصدد پاسخ گویی به دو پرسش اساسی است: وضعیت حقوقی کودکان شاغل در هنرهای نمایشی در نظام حقوقی ایران چگونه است؟ و کشورهای پیشرو همچون آمریکا، انگلستان و فرانسه، چه سازوکارهای حمایتی برای این گروه از کودکان پیش بینی کرده اند؟ روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها به شیوه ی کتابخانه ای و با استفاده از فیش برداری از منابع معتبر داخلی و بین المللی گردآوری شده اند. یافته ها حاکی از آن است که نظام های حقوقی کشورهای مورد مطالعه، با به کارگیری ابزارهایی همچون محدودیت ساعات کار متناسب با سن کودک، نظارت بر تداوم تحصیل هم زمان با اشتغال، و ایجاد حساب های امانی برای حفظ درآمد کودک، حمایت مؤثرتری نسبت به قوانین عام کار در ایران ارائه می دهند. همچنین، این پژوهش با شناسایی خلأهای قانونی موجود در ایران، پیشنهاداتی مبتنی بر الگوهای موفق بین المللی برای اصلاح نظام حقوقی ایران ارائه نموده است.

ر کودک حقوق کودک حقوق هنر کودک بازیگر.