کیف‌پول‌های رمزارزی از فناوری‌های بنیادین در بستر زنجیره‌بلوکی هستند که ذخیره، انتقال و مدیریت دارایی‌های رمزنگاری شده را ممکن می‌سازند. ماهیت حقوقی رابطه میان کاربر مالک رمزارز و ارائه‌دهنده خدمات کیف پول، در حقوق ایران و بسیاری از نظام‌های حقوقی، محل مناقشه است. این مقاله با روش تحلیلی‑توصیفی به دنبال پاسخ به این پرسش است که آیا این رابطه از مقوله قرارداد خدماتی سنتی است یا می‌توان آن را ذیل عنوان «امانتداری نوین» بازشناخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که به دلیل ویژگی‌هایی مانند عدم تصرف فیزیکی، نگهداری کلید خصوصی توسط خود کاربر در برخی الگوها، و نقش ارائه‌دهنده صرفاً در انتقال داده‌های امضا شده، نمی‌توان تمام مصادیق را در قالب امانت کلاسیک گنجاند. در مقابل، در کیف‌پول‌های امانی که ارائه‌دهنده کلید خصوصی را در اختیار دارد، رابطه به امانتداری نوین نزدیک‌تر است و با مقررات حاکم بر نهادهای مالی و نگهدارندگان دارایی مشتری قابل تحلیل می‌باشد.

کیف پول رمزارزی قرارداد خدماتی امانتداری نوین کاربر ارائه‌دهنده خدمات کلید خصوصی زنجیره بلوکی.