میراث فرهنگی به عنوان حق مشترک بشریت: سازوکارهای حقوقی بین المللی برای حفاظت از سایت های میراث جهانی
دوره 2، شماره 4، 1405، صفحات 733 - 740
نویسندگان : زیبا شهیدی* 1، زهرا قیاسی 2
1 - ( کارشناسی ارشد دانشگاه حضرت معصومه (س))
2 - ( کارشناسی ارشد دانشگاه حضرت معصومه (س))
چکیده :
میراث فرهنگی نه فقط دارایی های ملی، بلکه بخشی از حافظه و هویت جمعی بشریت است. این مقاله با هدف بررسی میراث فرهنگی در پرتو مفهوم «حق مشترک بشریت» و تحلیل سازوکارهای حقوقی بین المللی برای حفاظت از سایت های میراث جهانی تدوین شده است. روش پژوهش، تحلیل توصیفی – تحلیلی اسناد بین المللی، کنوانسیون ¬ها و مقالات علمی است. در ابتدا، مفاهیم «میراث فرهنگی» و «حق مشترک بشریت» تشریح می شوند، سپس سازوکارهای حقوق بین المللی مرتبط بررسی می گردند، چالش ها و محدودیت ها تشریح می شوند و در نهایت راهکارهایی برای تقویت نظام بین المللی پیشنهاد شده است. یافته ها نشان می دهند که اگرچه کنوانسیون ۱۹۷۲ کنوانسیون حفاظت از میراث فرهنگی و طبیعی جهان(UNESCO) و دیگر اسناد مهم گام های بنیادین برداشته اند، اما خلأهایی در ضمانت اجرا، حاکمیت ملی، ظرفیت مالی و همکاری منطقه ای وجود دارد که بدون تامل و بازنگری، قابلیت تحقق کامل رویکرد حق مشترک بشریت را محدود می کنند.