مددکاری اجتماعی و اخلاق حرفه ای
دوره 2، شماره 4، 1405، صفحات 877 - 898
نویسندگان : محمدرضا پوراکبریان نیاز* 1، داود پوراکبریان نیاز 2
1 - دانشگاه حاجت تپه، آنکارا
2 - دانشگاه تبریز
چکیده :
اخلاق حرفه ای اولین لازمه و بایستۀ هر شغلی است که عدم رعایت آن موجب ضرورت تجدیدنظر در پروانه اشتغال حرفه ای افراد متخلف و سهل انگار بوده هرگونه اغماض و مسامحه در این امر می تواند حاکی از وجود برخی از اشکالات ساختاری و نظام مند در نهادهای بازرسی به ویژه اتحادیه صنفی مربوطه همچنین صلاحیت مسئولان ارشد مربوطه باشد. برای مددکاری اجتماعی نیز مانند سایر حرفه ها ضوابط اخلاقی مقتضی تحت عنوان اخلاق مددکاری اجتماعی تعریف و تبیین شده است. در این مقاله ضمن مرور مختصری بر مطالعات انجام شده و محصول اجرایی و عملکردی آن، نگاهی داریم بر نقاط ضعف یا نارسایی های احتمالی که موجب عدم امکان ایفای کامل و بدون نقص نقش مددکاری اجتماعی توسط متولیان و مسئولان امر است. نتیجۀ مطالعه، بررسی و تحلیل موضوع در چارچوب محدود به ابعاد معین و مشخص مقاله حاضر حاکی از وجود برخی ضعف های اساسی در جامعه به ویژه در ساحت فرهنگ، اخلاق و باورهای عمومی در قالب دین و مذهبِ تحریف شده و عدم التزام اخلاقی و وجدانی برخی افراد نسبت به ضوابط و اصول مدون در خصوص رفتار سازمانی همچنین ریا، نفاق، چاپلوسی و برخی ضعف های رفتاری مشابه در برخی افراد می باشد. این واقعیت انکارناپذیر، عملاً ایفای وظایف و تعهدات نقش مددکاری اجتماعی را با برخی موانع و تزاحمات مواجه و گاهاً منجر به تحمل خسارات و عواقب سوئی نموده است. بر متولیان امور فرهنگی، تربیتی، اجتماعی، حقوقی و سیاسی است که با توجه به جبران ناپذیر بودن خسارات و پیامدهای نامطلوب وضعیت نامساعد موجود در درازمدت، با تشکیل کارگروه های منظم، جدی و دقیق، ریل گذاری مقتضی در زمینه های مختلف مؤثر در اخلاق عمومی و نیز حرفه ای به ویژه در رشته مددکاری اجتماعی انجام و ریل های تعبیه شده معیوب قبلی را نیز اصلاح نمایند.